बायलेचो दरारो
जॉन आगियार
घर आमचें माणकूलें,आनी
राणी थंयची म्हजी 'बायल'!
तिका खबर आसा सगळें शास्त्र,
चड उलयल्यार उखलता कायल!
तीचे कडे जिंकप केन्नाच विसरलां हांव,
ती म्हणटा तेंच सदां खरें!
तिका 'ना' म्हळ्यार कचाकच झगडीं,
'हय' म्हळ्यार सगळें जाता बरें!
हावे वचपाचें आसल्यार उजवे कडेन,
ती दाखयता म्हाका दावे!
चुकून जरी हांवें तोंड उघडलें,
तर 'सॉरी' म्हणचें पडटाच हांवें!
तिच्या उतराक ना कसलीच कातर,
तीच जज, पुलीस, तीच करता वकीली.
तिका सदांच दिसता हांव चुकीचो,
आणि म्हजे विचार सगळे 'नकली'!
आतां जालां हांव एक 'निष्ठावान सेवक',
हात जोडून राविल्लें बरें!
संसार सुखाचो जावचो म्हणल्यार,
बायलेचें उत्तर सदांच मानचें खरें!
तीचे मात्शे फीरलें जाल्यार
परत परत आपलेच झरयता
कळच ना एका बोठावेलें
दुसर्या बोटार केन्ना फिरयता.
बजारांत गेल्यार भाव तीच करता,
दुकानदांकडेनय जाता सक्त.
हांव फकत पिशव्यो धरून रावता,
म्हजो रोल – मोनो साक्षीदार फकत!
कुठूंबाचो रीमोट म्हज्या हातांत,
पूण सगळें तीच चालयता.
खरें म्हळ्यार म्हजें कांयच चलनांत
सगळे तीच पळयता
ईष्ट विचारतात, "घरांत कोणाचें चालता?"
हांव हांसून दीता उत्तर बरें—
"लोकशाही भायर आसा रे बाबा,
घरांत मात्त एकमुखी सरकार खरें!"
जेन्ना जेन्ना पेट्टा फोगेठ
तेन्नांओगि रावील्लेंच बरें
केन्ना कसलो अवतार घेत कळना
हिचे कांयच न्हय खरें
पण एक गजाल खरी सांगतां,
ह्या दराऱ्या फाटल्यान आसा मोग.
ती आसता म्हणून घर चलता,
आनी हांसत रावता घरचे लोग.
देवाकडें एकच मागणें म्हजें—
आमचो हांसो सदांच टिकूं दी.
बायलेचो दरारो असूंक जाय,
पण मोग आनी आपुलकी वाडूं दी!
