शांतादुर्गा नेर्लेकरिणी

शांतादुर्गा नेर्लेकरिणी

जॉन आगियार

जय देवी, जय देवी, शांतादुर्गा माये,

नेर्लेकरिणी माते,  काळजांत सदांच राव गे

तुज्या चरणीं हांव उदक ओंपतां,

भावार्थान माये म्हजें मातें‌ तेखयतां

वेरेंच्या धरणीर तुजी ज्योत उजळता,

तुजें पवित्र नांव घेवन, काळीज सुखान भरतां

फुलांच्या हारांनी माते, तुका भक्त सजयतात,

“जय देवी, जय देवी” म्हणत, तुज्या दारात येतात

फांतोडेचेर देवळांत, घंटानाद घुमता,

धूप-दीपाच्या सुवासान, परिसर भरता

कुंकवाच्या रंगांन माये, तुजें रूप फूलता,

तुज्या दर्शनांन जीवाक शांती मेळता 

दुःख आयल्यार धांवून , धरतां मायेचो हात,

काळखाच्या वाटेर माते, तूं आमकां धरता वात 

नवस घेवन भक्त येतात, आस धरून मनांत,

आप आपलें मागणे हळूच सांगतात कानांत

जय देवी, जय देवी, शांतादुर्गा माये,

नेर्लेकरिणी माते,  काळजांत सदांच राव गे

तुज्या चरणीं हांव उदक ओंपतां,

भावार्थान माये म्हजें मातें‌ तेखयतां

घराघरांत तुजी माया, अंगणांत तुजी सावळी,

जाणे ताणें उलो मारलो, थंय थंय तूं पावली

बाळकांच्या हांसण्यांत माते, तुजी माया दिसता,

नेर्लेकरिणी तूं आसल्यार, संसार सुखान भरता

मांडवीच्या ल्हारां सारकी, तुजी माया वांव्हता,

चांदण्यांच्या उजवाडासारकी, तुजी कृपा पडता

संकट येता धीर दिता, दुःख सगळें हरता,

शांतादुर्गा नेर्लेकरिणी, तूं सदांच आमकां राखता

जय देवी, जय देवी, शांतादुर्गा माये,

नेर्लेकरिणी माते,  काळजांत सदांच राव गे

तुज्या चरणीं हांव उदक ओंपतां,

भावार्थान माये म्हजें मातें‌ तेखयतां

खवड्या डोंगराचो उलो

( एका सत्यघटनेचेर आधारित कविता )

खवड्या डोंगराचो उलो

जॉन आगियार

एका खीणाच्या रागान,
एक सपन तुटून गेलें,
काळांतलें वादळ घाकटो,
पण दुःख डोंगराईतलें जालें.

बापायन म्हळें, “राव रे बाबा,
परत यो म्हज्या म्हर्‍यांत..
आवयच्या दोळ्यांत आसली माया,
ओठांवर थरथरत आसलें दांत.

तीन वरां ते विनयत रावले,
जीण सोंपोवप हें बरें न्हंय...
पण मनाच्या काळख्या कोनशाक
कुणाल शेणून गेलो खंयचे खंय

एक उडी… आणि खीणांत,
बापायचेर मळब कोसळलें,
पूताक वाचयता वाचयता बापयन
आपलेंच जीवीत सोपयलें

पूत आनी घरकार सकयल,
आवयन पळयलें तें दृश्य…
मायेन तिकाय ओडून व्हेली,
थांबलो एका घराचो उश्वास.

खवड्या डोंगर आयजय उबो,
पूण ताच्या कुशींत प्रश्न हजार—
कीत्या खातीर सोपलो,
तीन जीवांचो पूराय संसार?

तिका पळयल्यार....

 तिका पळयल्यार....

जॉन आगियार

तिका पळयलें आनी,

म्हजें काळीज कांय खीण थांबलें,

फांतोडेच्या धुक्यांतल्यान वाट काडीत,

सूर्याचें किरण रमलें.

तिच्या दोळ्यांतली शांतता,

मांडवी न्हंयच्या उदका सारकी,

तिच्या हांसण्यांतली ती गोडसाण,

फुलांच्या सुवासा सारकी.

ओंठार एक गोड गीत,

तिच्या केसांत वाऱ्याचे ल्हार,

पावसाचे थेंबें नीसरतात गालार,

तिचें चालप लेगीत तालार.

तिका पळयल्यार मन म्हणटा,

हो खीण हांगाच असोच उरचो,

मनाच्या घव्या पानार म्हज्या,

तिच्याच नांवान जागो भरचो.

जीणेंचो सांगात..

 जीणेंचो सांगात..

जॉन आगियार

नाका व्हाट्सएप संदेश तूजे,

पूण जिणेंत तूंच आसचें,

जेन्ना हांव थकतां,

तेन्ना म्हर्‍यांत तूं बसचें.

तुज्या ल्हानशा हांसण्यान

संसार हो हावें विसरचो,

तुज्याच दोळ्यांतल्यान

सगळ्याक उजवाड पसरचो.

जंय वाटेर दाट काळोख

आनी चलप कठीण आसूं,

थंय चांदणें जावन तूं

म्हज्या सांगाताक दिसूं.

म्हज्या मनाच्या भावनांक तूं

मोगाची वात दि गो,

म्हज्या ह्या जिणेक आता

तूंजोच हात दि गो.

दर्याक कितलें आसूं तुफान,

वार्‍यान कितलेंय भूजलें रान,

तुजो हात म्हज्या हातांत दि,

म्हाका जिणेची साथ दि.

सहवास.....

 सहवास.....

जॉन आगियार

तुका मेळपाक म्हाका कसलो भय गो,

तुजेच सांगाताची जाल्या म्हाका संवय गो.

म्हज्या दोळ्यां मुखार तूं उबें राव गो,

चलत चलत काळजा मेरेन तूं पाव गो.

कानांत वाजता आवाज तुज्या पायंजणांचो,

तुज्या येण्यान फांकता उजवाड चांदण्याचो.

मनाचीं म्हजीं दारां उगडूंक लागतात,

तुज्या हांसण्यान फुलां फुलूंक लागतात.

तुज्या सहवासाक काळीज आशेवन रावता,

तूं जंय जंय वता, थंय थंय तें पावता.

तुजीं हांवें कितलीं पळयलीं गो सपनां,

ही मोगाची वाट अजून कशी गो सोपना?

बापायचो निमाणो उलो

 

ही कविता महाराष्ट्रांतल्या खबरापत्रांनी प्रकाशित केल्ल्या एका सत्य आनी हृदयस्पर्शी घटणेर आदारीत आसा. ह्या कवितेचो उद्देश कोणाकय व्यक्ती वा कुटुंबाचेर टीका करपाचो ना. आवय-बापांयन आपल्या भुरग्यां खातीर केल्ल्या त्यागाची, म्हातारपणांत तांकां मेळपाक जाय आशिल्ल्या मायेची आनी मानीसपणाच्या कर्तव्याची समाजाक जाणीव करून दिवप, होच ह्या कवितेचो हेतू .


बापायचो निमाणो उलो

– जॉन आगियार

चेडवांक वाढयलें हांसत-हांसत,
जीवाचें रान करून दिस नटयले;
भुरग्यांखातीर स्वताक विसरून,
मायेचे दिवे सदांच पेटयले.

वय सरलें, हात थरथरले,
दोळ्यांनी वाट पळोवप सोडलें ना;
"येतलीं म्हजी चेडवां" म्हण आस धरून,
भुरग्यांक वायट उतर काडलें ना.

फोनांतल्या उतरानी कीदें जाता?
मायेच्या स्पर्शान जीव फुलता;
दुःख मनांतलें सोसून रावलो—
जाचें जळटा, तांकाच कळटा.

जीवाच्या निमाण्या श्वासांत,
बापूय आपल्याकडेच उलयता;
"घूंवो येतल्यो" म्हण आस धरून,
तो दाराकडेनच पळयता.

परक्यांनी अग्नी दिलो बापायक,
मनीसपणाचो धर्म पाळलो ताणी;
व्हिडिओचेर मरण पळौपी चेडवांनी,
जगाक दाखयली नवी काणी

शिक्षण, पैशे, मान-सन्मान—
सगळें मेयटळें जीणेंत;
पूण आवय-बापाचें ऋण फेडपाक,
कांयच आसचें‌ना वेगेत

आपल्या आवय बापाय खातीर
जिण आसतना थोडो वेळ सारात;
निमाण्या वेळार एकदां तरी,
मायेन ताचो हात धरात.

चितेचो उजो पालोवन वतलो,
वारें गोबोर उभोवन वतलें;
पूण आवय-बापायच्या उपेक्षेचें दुःखणें,
सदांच अंतःकरण खातलें.

पयलीं सारखें...

 

पयलीं सारखें...

— जॉन आगियार

फोंडें पयलीं सारकें ना आता,
हांव यादींच्या धुवरांत शेणून वतां.

जंय सारलें म्हजें भुरगेंपण,
एकवटान मनयले आमी सण;
तें घरय आतां ना थंय.

ज्या आंगणांत आमी खेळळे,
पडून उबें रावपाक आमी शिकले;
तेंवूय आतां दिसना खंय.

ज्या इष्टांवांगडा रंगली मैफल,
त्या खीणांची उरली फकत चाहूल,
आमच्या मस्तेपणांक नासताली वंय.

सोडून आमचो तो घोटेर
पावलों जीणेच्या नव्या वाटेर
वेऱ्यां जंय व्हांवता मांडवी न्हंय