नवी सुवात
जॉन आगियार
ह्या जल्मांत जाली ना भेट,
तरी खंत धरूं नाका काळजांत,
परतून एकदां जल्म घेवन ये,
फक्त म्हजेच खातीर ह्या संवसारांत.
आमचेच खातीर जगचे आमी
मोगान आमी न्हावूंया,
पोकळ उरिल्ल्या त्या गॅप्स-क,
परतून नव्यान भरून काडूंया.
जीं गूस्मटत उरलीं उतरां,
आनी अर्दीं उरलीं सपना,
हांगाच बसून मेळोवया,
मोग आमचो नव्यान खेळोवया
परतून एकदां जागोवया काणी,
त्याच कॉलेजीच्या बेंचाचेर,
अर्दकूट्या काळजाच्या काणयेक,
पावसाच्याच त्या रिमझिम तालाचेर.
उगडासांतली ती संद
जॉन आगियार
कुपां भरून आयल्यात मळबार,
काळोख दाटून आयला,
पावसाच्या थेंब्यां वांगडा,
तुजो उगडासय काळजांत देंवला.
कॉलेजीच्या त्या कॉरिडोरांत,
सदांच आमची भेट जाताली,
दोळ्यांत मात्सो मोग आसलो,
पूण जीब मात थरथरताली.
लायब्ररी च्या दाराकडे
तूं वण्टीक तेकून आसतालें,
तुज्या तिनूय इश्टीणीं वांगडा
हासत-खेळत दिसतालें.
हाव पयस उबो रावन,
तुज्या रूपात हरपून वतालो,
एकूच उतर काळजात आसलें,
पूण सांगपाक साप भियेतालों.
कँटीनच्या त्या कदेलिर,
च्याचो कप हातांत धरून,
तुका पळेतालों हांव
काळजांत सुखाचें ल्हार भरून.
तो वडाचो रूख, ती झाडां,
आमचीं साक्ष जावन उरलीं,
उतरां ओंटांचेर आयलींच ना,
पूण काळजांतूच तीं जीरलीं.
कॉलेजीचे दिस सोपले आनी
वाट आमची वेगळी जाली,
वास्तवाच्या ह्या संवसारांत,
ती ओळख पालवून गेली.
तरी आयजूय पावस पडलो की,
काळीज म्हजें हें रडटा,
उगडासांच्या त्या झाडाचेर,
एक देखणें फूल फुलता.
मौन
जॉन आगियार
हांव ओगिच रावतां
हाचो अर्थ असो न्हय की
म्हज्याकडेन सांगपाक कांयच ना.
केन्ना केन्ना हाचो अर्थ असो जाता,
की तूका सगळे खबर आसा पूण
आतां उतरांक कसलोच अर्थ उरलो ना.
कितलेंय उलोयलो तरी आतां,
कांच बदलपाचें ना हें तुका खबर आसा.
अशा वेळार शांत रावपांतच ,
सगळ्यांत शहाणपणाचें थारता.
मनांत उतरांचो गोंधळ आसलो तरी,
ओठांचेर मात शांतताय आसप गरजेचें.
उतरां परस मौनाची साथ,
खरे तर चड खोल वता.
लोकशायेचे चार खांबे
जॉन आगियार
न्याय, कायदो आनी प्रशासन,
खंयच्याय राश्ट्राचें आदार स्तंब
काळाची पावलां वळवळटात,
खाम्ब्यांक आज कांयच ना दम
पयलो खांबो कायदो घडयता,
दुसरो ताची अंमलबजावणी करता,
तिसरो न्याय दिवन रखण करता,
आनी चवथो समाजाक जागो दवरता.
आतां वार्याल्हारां वेगळेंच दिकेन व्हांवतात,
विस्वासू खांबे भेस बदलून रावतात,
सत्याची उतरां उणीं पडटात,
अन्यायाचीं पाळां खोल वतात.
एक पडलो तर दुसरो सावरतालो,
असो विस्वास मनांत आसलो,
पूण आज खंय वचचें कळना,
सत्याक आता आदारच मेळना.
तरी लेगीत उलो मारूया,
लोकशायेची गजाल करूया,
आमीच जागृत नागरिक जावया
लोकशाही आमची जीती दवरूंया.
गाडावयलो खुरीस
जॉन आगियार
मरदान गाडावयलो खुरीस
मरदान गाडावयलो खुरीस तो,
उबो आसा थंयच आजुन,
सांवट आयली, वादळ आयलें,
पावसांतय रावलो भिजून
रावला उबो हो खूरीस शांत
इतिहासाच्या पानांक साक्ष दिवन,
मागण्याक पावून संकश्टां निवारता,
सतराव्या शेंकड्याची ती याद, घेवन
दुख्खाचीं ल्हारां आंगार येता,
तेन्ना पावता तो मजतीक,
विस्वासान ताका जो वेंग मारता,
रावता तांच्या तो संगतीक.
दोंगरा मात्यार उबो शांत,
आशिर्वाद दिंवक रावता
मनाच्या कोनश्यांत आशिल्ली आस्त,
आनी मागण्यांक तो पावता,
एक प्रस्न.....
जॉन आगियार
देऊळ आसूं वा मशिद,
दारांत तोच सुस्कार,
भिकारी बसल्यात थंय,
सोदतात नशिबाचो आधार
देंवाच्या दारांत बसून,
देवाकडेन मागूंक विसरतात
हातांतली झोळी मात्र,
मनशां फुडें पसरतात.
देवान सगळें दिलां,
असो भाव सगळ्यांचो आसता,
पूण पोटाची भूक मारूंक,
मनीसच मुखार सरता.
घडये हें सगळें पळोवन
देव वयर बसून हासता,
मनीसपण सोदून पळोवंक,
आमचीच तो परिक्षा घेता.
भितर बसला तो देव,
की भायर बसला तो मनीस?
ह्या प्रस्नाचेंर जाप सोदताना,
सरता आमचो दिस.
दान दिवपी हात,
हेंच देवाचें रूप जाता,
देखूनच तो भिकारी,
मनशां कडेन आस बाळगिता.
स्वताचेर विस्वास
जॉन आगियार
हांगा तुका कोणूच वळखून घेवचो ना,
तुज्या दुखाचो ओझे तुकाच उखलचो पडटलो.
कातिजांत लाखांनी दूख आसल्यार लेगीत,
दर एका हालतींत तुका हांसचें पडटलें.
जर कितेंय करून दाखोवपाची आस्त आसा,
तर तुका तुकाच विसरून वचचें पडटलें.
जीण म्हळ्यार उज्याचो रस्तो,
तुका या उज्यांतल्यान चलून येवचें पडटलें.
वेळ खूब उणो उरला 'बेखबर',
सांवर ना जाल्यार आयष्यभर तळमळचें पडटलें.
